X
تبلیغات
رایتل

توبهیکی از اسم ها(یا صفات) خداوند «توّاب»هست که بعضی ها اونو ترجمه کردن به توبه پذیر. اما توّاب از ریشه «توب» به معنای بازگشت کننده هست و وقتی یه انسان توبه میکنه، درواقع از گناهی که مرتکب شده، برمیگرده. خب اینجا این سوال پیش میاد که مگه خداهم که «توّاب» هست، گناهی مرتکب میشه که از اون برگشت کنه؟

قرآن کریم درباره خداوند متعال میگه: «إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحیم‏» حجرات-12   یعنی: «همانا خداوند بسیار توبه پذیر(بازگشت کننده) و رحمتگر است»

چرا اصلا خدا باید یک چنین صفت یا اسمی داشته باشه؟

در پاسخ باید خدمتتون عرض کنم که وقتی یه بنده ای، گناه میکنه با این کار خودش، خدا رو نافرمانی کرده و در واقع به خدا پشت کرده و از خدا هم دور شده!

 

 این بنده با این کارش باعث شده که خدا هم(از لحاظ معنوی) به بنده ش پشت کنه و از اون دور بشه. البته توجه داشته باشید که خداوند در همه حال، تمام بندگان گنهکار و نیکوکارش رو زیر نظر داره فقط بندگان نیکوکارش با انجام اعمال صالح به خدا نزدیک تر میشن و بندگان بکارش از خدا دورتر میشن.

خب نتیجه اینکه وقتی بنده ای گناه میکنه به خدا پشت میکنه و از خدا دور میشه و خدا هم از نظر معنوی، به اون پشت میکنه. اما وقتی همین بنده ی گناهکار میاد و پشیمون میشه و توبه(بازگشت) میکنه، خدا هم توبه اون میپذیره و خدا هم به سوی اون بنده ش توبه( بازگشت) میکنه!

پس معنای «توّاب» بودن خدا، یعنی اینکه خدا هم با برگشت و توبه بندگانش ، به سوی اونها بر میگرده و میبخشدشون و اونا رو تحویل میگیره.

وگرنه ذات اقدس اله انقد پاک و مقدس هست که هیچگونه گناه و ظلمی ازش سر نمیزنه که بخواد از این گناه و ظلمش توبه کنه!

از طرف دیگه«توّاب» بر وزن «فعّال» اسم مبالغه هست واسم مبالغه بر زیاد تکرار شدن یک عما تاکید داره و از اینجا فهمیده میشه که خداوند بسیار به سمت بندگانش برگشت میکنه و آدم به یاد این عبارت می افته که : «صدبار اگر توبه شکستی باز آی!»


والسلام علی من اتبع الهدی



نوشته شده در تاریخ جمعه 9 مرداد‌ماه سال 1394 توسط مهدی
 
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | تهیه و طراحی : مهدی شعبان | :