X
تبلیغات
رایتل

ابراهیم(ع)اهل سنت بر این اعتقادند که پدران انبیاء الهی(نه همه ی انبیاء) مشرک بوده اند یعنی حداقل پدر تعدادی از انبیاء الهی مشرک بوده اند.اما شیعه بر این اعتقاد است که پدران انبیاء الهی و  و ائمه ی معصومین (ع) همگی موحد و یکتا پرست هستند.

اهل سنت ممکنه گاها به آیه 74 سوره مبارکه انعام استدلال کنند که میفرماید:« وَ إِذْ قالَ إِبْراهیمُ لِأَبیهِ آزَرَ أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً آلِهَةً إِنِّی أَراکَ وَ قَوْمَکَ فی‏ ضَلالٍ مُبینٍ» یعنی:«و هنگامیکه ابراهیم به پدرش آزر گفت:آیا بت ها را(بعنوان) معبود انتخاب میکنی؟ من تو و قومت را در گمراهی آشکار می بینم».

و بگن که طبق این آیه، پدر حضرت ابراهیم(ع) مشرک و بت پرست بوده!

اما ان شاء الله در این پست ثابت خواهم کرد که پدر حضرت ابراهیم(ع) آزر نبوده و نظر اهل سنت اشتباه است.

اولا: اینکه طبق نقل تاریخی، پدر حضرت ابراهیم(ع) تارخ نام داشت نه آزر و آزر عموی حضرت ابراهیم بوده.

اینجا ممکنه بگید: خُب! این که دیگه بدتر شد. مشکل اگه یکی بود حالا شد چند تا!!! اما باید بگم که صبر داشته باشید.

پس، از این نقل تاریخی روشن میشه که آزر پدر حضرت ابراهیم نیست اما نص قرآن میگه «پدرش آزر» پس یا قرآن نعوذ بالله داره اشتباه میگه یا تاریخ داره دروغ میگه.

در جواب باید گفت که  در این مورد نه تاریخ دروغ میگه و نه قرآن اشتباه میکنه بلکه رازش در یک نکته ی ساده نهفته هست و اونم اینه که در زبان عربی کلمه ی «اَب» که به معنای پدر هست، به سه شخص مختلف اطلاق میشه:

1-پدر خود انسان که باعث تولد و به دنیا اومدن انسان شده.

2-کسیکه سرپرستی انسان رو بر عهده گرفته و انسان رو بزرگ میکنه.

3-کسیکه مسئولیت تربیت و تعلیم انسان رو بر عهده داره.

 

و چون آزر مسئولیت سرپرستی و بزرگ کردن ابراهیم(ع) رو بر عهده داشت در این آیه لفظ«اب»(یعنی پدر) در مورد اون بکار رفته.



 والسلام علی من اتبع الهدی



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 27 بهمن‌ماه سال 1392 توسط مهدی
 
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | تهیه و طراحی : مهدی شعبان | :